خانه ي قانعي برنده ي جايزه ي Design Award 2017
بنايي که با فرم U شکل، حياط مرکزي را دربرگرفته بود و ساکنان خود را به پيروي از سياق زندگي سنتي وا مي داشت

تاریخ انتشار : 1396/2/20/ نمایش : 82 / نظرات : 0

عنوان پروژه: خانه ??? (قانعي)
معماري: محمدرضا قانعي (شرکت مهندسان مشاور و معمار پلشير)
تاريخ اجراي پروژه: ??-89
موقعيت: اصفهان
مسابقه طراحي « A’ Design Award» براي ترويج و شناسايي بهترين آثار طراحي خلاقانه در سراسر جهان، تأسيس شده است. ساليانه پروژه هايي که در نوآوري، تکنولوژي، طراحي و خلاقيت متمرکز مي باشند، کانديد « A’ Design Award» مي شوند. لازم به ذکر است که طرح هايي قبول مي گردند که در بازه زماني ?? سال اخير طراحي شده باشند. هدف اصلي اين مسابقه، ايجاد بينش جامع و درک شيوه هاي طراحي مناسب و هماهنگ با برگزيده ترين طرح هاي بين المللي در تمام زمينه هاي صنعتي مي باشد. همچنين هدف نهايي اين رقابت ترغيب و تشويق طراحان، شرکت ها و برندها در سراسر جهان به منظور ايجاد سازه ها و پروژه هايي با کيفيت که سودمند براي جوامع انساني است، مي باشد. پروژه خانه قانعي؛ يکي از برندگان مدال طلا جايزه بين المللي طراحي ???? A Design Award که در اينجا قصد داريم به طور خلاصه آنرا بررسي کنيم.
در واقع اين خانه بر روي استخوانبندي اوليه ي خود با همان حس تاريخي و خاطره انگيز، که به دوران پهلوي اول باز مي گردد، شکل گرفته است. بنايي که با فرم U شکل، حياط مرکزي را دربرگرفته بود و ساکنان خود را به پيروي از سياق زندگي سنتي وا مي داشت. اما با گذر سال ها و وارد شدن به مرحله ي تازه اي از زندگي، فضاي موجود خانه ديگر پاسخگوي نيازهاي خانواده نبوده و ضرورت افزايش فضاي زندگي خودنمايي مي کرد. اولين دغدغه ي معمار در اين گام، افزودن يک طبقه به بنا، به منظور اضافه کردن چند اتاق بود. با انجام شدن اين کار در خلال طرح، نياز بود که حس فضايي واحد و منسجم، مانند حسي که در ماهيت خانه هاي اصيل ايراني نهفته است به بنا القا شود. اين نياز با ايجاد يک سقف واحد، (که قرابتي معنايي با ايوان بناهاي ايراني داشت) بر روي کل خانه برطرف گرديد؛ تا حس وجود سرپناهي وحدت بخش را براي تمام اعضاي خانواده ايجاد کند.
اين طرح طي هفت سال به ثمر نشست و در نهايت خانه اي متشکل از جداره هاي قديمي با سقف و راه پله اي که همچون يک مفصل، دو بخش از پيکره ي خانه را به هم متصل مي کند به دست آمد. قرارگيري سه پلکان روي هم به پديد آمدن سيرکولاسيوني بي انتها کمک کرده است؛ علت بي انتها خواندن دسترسي ها از آن روست که، از نقاط مختلف هر بخش از خانه مي توان پا به پلکان گذاشته، و ارتباط با نقطه اي متفاوت از آن را برقرار کرد.
در اين پروژه تلاش شده علاوه بر حفظ تعدادي از عناصر سمبليک و قديمي خانه، نظير درخت توت، حوض آب موجود در حياط و يا ديوارهاي آجري، حسي از معماري خانه هاي قديمي حفظ شود؛ بخشي از اين مأموريت توسط فضاي خالي زير اتاق مهمان، که به عنوان محل پارک خودرو از آن استفاده مي شود و تداعي گر ساباط در شهرسازي سنتي است، بر عهده گرفته شده است. حفظ ديوارهاي خاطره انگيز خانه، مانند ضلع غربي که در حفظ ماهيت حياط مرکزي کوشيده است، را مي توان از ديگر ارزش هاي طرح به شما آورد.
نماي دو پوسته ي جنوبي، خوانشي امروزي از پنجره هاي چوبي مشبک با شيشه هاي رنگي و پرده هاي ضخيم تمام قد (معماري بومي منطقه) است. با ورود به محدوده ي خانه و عبور از شيبي ملايم، سلسله مراتب ورود به ساختمان، فضاي واسطي را به وجود مي آورد که تداعي کننده ي عملکرد هشتي در معماري سنتي است.
در اين طرح، پوسته ي داخلي نيز نقش پنجره هاي مشبک رنگي را ايفا ميکند و با هدايت نور به داخل و ايجاد تشعشعات رنگي، روحي تازه تر در کالبد خانه مي دمد؛ ارتفاع سنجيده ي سقف يکپارچه، باعث شده تا واپسين لحظات وجود خورشيد در آسمان، خانه از نور طبيعي بهره مند شده و در ترکيب با رنگ آبي سقف، مصداقي از آسمان روز را به تلألؤ در مي آورد.

نظرات کاربران پیرامون این مطلب

انصراف از پاسخ به کاربر